شهرهای تایوان و فلوریدا با استفاده از هوش مصنوعی و فناوریهای شهر هوشمند، به چالشهای شهری از جمله رشد جمعیت انفجاری، ترافیک سنگین و تغییرات اقلیمی پاسخ میدهند. سیستم مدیریت ترافیک هوشمند تائویوان با بیش از ۱۰۰ چراغ راهنمایی متصل، مسیر آمبولانسها را در چند ثانیه باز میکند، در حالی که شهرستان اورنج در فلوریدا با استقبال از ۱۰۰۰ ساکن جدید هر هفته، از هوش مصنوعی برای ترجمه خودکار تماسهای اضطراری و مدیریت انرژی پایدار بهره میبرد. این تحولات نشان میدهند که شهرهای هوشمند دیگر یک آرمان نیستند، بلکه ضرورتی برای بقای شهری در قرن ۲۱ هستند.
وقتی ثانیهها جان میبخشند
در مرکز کنترل ترافیک یکی از کلانشهرهای شمال تایوان، دهها مانیتور چراغهای سبز را نمایش میدهند که مانند باران دیجیتال در خیابانهای شهر جریان دارند. وقتی آمبولانسی با سرعت به سوی بیمارستانی در تائویوان حرکت میکند، هوش مصنوعی در عرض چند ثانیه مسیر آن را باز میکند و کابوسهای احتمالی ترافیکی را به سفری روان تبدیل میکند که میتواند تفاوت بین زندگی و مرگ باشد.
این صحنه واقعیت فوری شهرهای هوشمند را نمایان میسازد؛ جایی که فناوری به طور بنیادین امکانات شهری را بازتعریف میکند. از تایوان تا فلوریدا، هوش مصنوعی و فناوریهای شهر هوشمند به عنوان ابزارهای حیاتی برای بقا در عصر چالشهای شهری بیسابقه ظاهر شدهاند.
طوفان کامل؛ بحرانهای چندگانه شهری
پیتر وو، مدیرعامل ASUS Cloud و تایوان AI Cloud، که بیش از یک دهه در ساخت راهکارهای شهر هوشمند فعالیت کرده، میگوید: "ما به نسل ۴.۰ شهر هوشمند نزدیک میشویم که نوآوری مبتنی بر هوش مصنوعی، عصر جدیدی از ابتکار شهرهای هوشمند را آغاز میکند."
شهرها در سراسر جهان با آنچه جری دمینگز، شهردار شهرستان اورنج در فلوریدا، آن را "طوفان کامل" بحرانها مینامد، روبرو هستند. جامعه او هفتهای تقریباً ۱۰۰۰ ساکن جدید جذب میکند که نیازهای زیرساختی ایجاد میکند که برنامهریزی سنتی به سادگی نمیتواند آنها را مدیریت کند. این الگوی رشد انفجاری در مراکز شهری سراسر جهان تکرار میشود و همه چیز را از شبکههای حملونقل تا خدمات اضطراری تحت فشار قرار میدهد.
در همین حال در تایوان، لیائو هسیو-وو، رئیس کمیته توسعه جامعه هوشمند تائویوان، شاهد تبدیل شهرستان خود از یک حومه آرام به یک آزمایشگاه فناوری شهری بوده است، جایی که جمعیت آن تنها در یک دهه ۲۸۰ هزار نفر افزایش یافته است.
انقلاب یکپارچهسازی
آنچه شهرهای واقعاً هوشمند را از شهرهایی که صرفاً به فناوری پیشرفته مجهز هستند متمایز میکند، یکپارچهسازی است؛ یعنی توانایی برقراری ارتباط یکپارچه بین سیستمهای مختلف. چارلز هوانگ، معاون ارشد دبیرکل انجمن کامپیوتر تایپه، مشکل حیاتی را که دولتهای شهری در سراسر جهان با آن دست و پنجه نرم میکنند، شناسایی میکند.
او توضیح میدهد: "وقتی نیازهای هر بخش یکپارچه نشوند، دادههای اداره ترافیک نمیتوانند با دادههای وزارت بهداشت ارتباط برقرار کنند." بدون این اتصال، شهرها در سیلوهای ناکارآمدی گیر میافتند که منابع را هدر میدهند و ساکنان را ناامید میکنند.
تائویوان این کد را شکسته است. این شهر آنچه را که مقامات معتقدند گستردهترین سیستم مدیریت ترافیک مبتنی بر هوش مصنوعی جهان است، با بیش از ۱۰۰ سیگنال متصل ساخته است. اما پیشرفت واقعی زمانی رخ داد که آتشنشانی را مستقیماً به سیستمهای کنترل ترافیک متصل کردند.
راهروهای سبز برای نجات جان
اکنون وقتی آمبولانسی به یک اضطرار پاسخ میدهد، شبکه ترافیک دادههای موقعیت لحظهای را دریافت میکند و به طور خودکار راهروهای سبز به سوی بیمارستانها را باز میکند. این هماهنگی یکپارچه، آنچه زمانی مسابقه آشفتهای با زمان بود را به رقصی هماهنگ از کارایی شهری تبدیل میکند.
نتایج قابل اندازهگیری و چشمگیر است. زمان پاسخ اضطراری به طور قابل توجهی بهبود یافته، در حالی که جریان کلی ترافیک در کل شبکه کارآمدتر شده است. این مدلی است که شهرهای جهانی در تلاش برای تکرار آن هستند.
راهکارهای اقلیمی و چالشهای انرژی
شهرها ۷۰ درصد انتشار کربن جهان را تولید میکنند و آنها را هم به مجرم اصلی و هم به راهحل ضروری در مبارزه با تغییرات اقلیمی تبدیل میکند. هوش مصنوعی راهکارهای امیدوارکنندهای برای چالشهای اقلیمی ارائه میدهد.
پیتر وو توضیح میدهد: "خود هوش مصنوعی جایگزینی برای انسان است، بنابراین به کاهش انتشار کربن کمک میکند. اما اگر هوش مصنوعی را در جریانهای خدماتی دیگر وارد کنید، برای جمعآوری دادهها و یافتن بینش، میتوانید فرصتهای بیشتری برای کاهش کربن پیدا کنید."
شهرها در حال اجرای راهکارهای نوآورانه هستند. شهرستان اورنج بزرگترین آرایه خورشیدی شناور در جنوب شرقی ایالات متحده را ساخته است. دمینگز توضیح میدهد: "ما به دنبال منابع انرژی جایگزین برای تأمین انرژی سیستم خود هستیم تا کمترین تأثیر را بر شبکه برق خود داشته باشیم."
در همین حال، تائویوان از حسگرهای هوشمند برای تشخیص آلودگی صنعتی در لحظه استفاده میکند و بازرسان را در عرض چند دقیقه به جای چند روز اعزام میکند.
عنصر انسانی؛ کلید موفقیت
با این حال، فناوری به تنهایی نمیتواند چالشهای شهری را حل کند. همانطور که لیائو اشاره میکند، راهکارهای فنی بهینه همیشه با عادات و ترجیحات عمومی همسو نیستند و مسئولان شهر باید بین کارایی الگوریتمی و رفتار انسانی تعادل ایجاد کنند.
دمینگز میگوید: "اگر آنها رابطه هزینه-فایده را درک کنند، اگر قرار باشد هزینه کمتری برای قبض آب و برق پرداخت کنند، توجه میکنند." درس برای جهان این است: شهرهای هوشمند باید به زبان مزایای عملی صحبت کنند، نه پیچیدگی تکنولوژیکی.
نگرانیهای حریم خصوصی نیز با استقرار سیستمهای نظارتی پیچیده در شهرها بزرگ میشود. دمینگز این چالش را تصدیق میکند: "من بسیار علاقهمند به یکپارچهسازی فناوری با استفاده از شهر هوشمند و هوش مصنوعی هستم، اما باید حرکت مردم را نظارت کنیم و در عین حال به حریم خصوصی افراد عادی احترام بگذاریم."
کلید، طبق گفته برنامهریزان شهری، شفافیت و مشارکت جامعه است که اعتماد ایجاد میکند نه سوءظن. همانطور که هوانگ تأکید میکند: "خرید راهکارهای شهر هوشمند باید از نیازهای شهروندان به عنوان نقطه شروع آغاز شود."
نگاه به آینده؛ مراقبت از سالمندان
مرز بعدی برای شهرهای هوشمند در رسیدگی به تحولات جمعیتی است که زندگی شهری را دوباره شکل خواهد داد. پیتر وو، مراقبت از سالمندان را به عنوان حیاتیترین کاربرد آینده شناسایی میکند.
او میگوید: "میتوانم بگویم که مهمترین کاربرد، مراقبت از سالمندان است، یا اینکه چگونه با مشکل سالخوردگی در بیشتر نقاط جهان مقابله کنیم. شاید اصطلاح 'بیمارستان در خانه' را شنیده باشید." او سیستمهای مجهز به هوش مصنوعی را تصور میکند که خدمات پزشکی را مستقیماً به فضای زندگی ساکنان گسترش میدهند.
وو ادامه میدهد: "رباتهای خدماتی نقش بسیار مهمی در آینده ایفا خواهند کرد. رباتهای خدماتی در حال حاضر میتوانند اهداف آموزشی بیشتری ارائه دهند و سناریوی دیگر برای امنیت در شهر است."
خطرات در میان
فوریت را نمیتوان دست کم گرفت. همانطور که دمینگز چالش را چنین بیان میکند: "فناوری شهر هوشمند درباره اجرای طرحهایی برای مراقبت از زمین سبز خدا و حفظ وجود بشر است. اگر این کار را نکنیم، میتوانیم به طور بالقوه به محیط زیست آسیب برسانیم و تجربه انسانی را کوتاه کنیم."
مسیر پیش رو نیازمند همکاری جهانی است. دمینگز اشاره میکند: "با برگزاری کنفرانسهای شهر هوشمند، به ما اجازه میدهد بهترین تجربیات و نوآوریهای خود را به اشتراک بگذاریم و میتوانیم خوبیهایی را که همه ما میتوانیم برای طول عمر خود به عنوان انسان بیاوریم، بهتر یکپارچه کنیم."
از تائویوان تا اورلاندو، رهبران در حال اثبات این هستند که فناوری هوشمند میتواند برخی از بزرگترین مشکلات شهری ما را از طریق همکاری بینالمللی هماهنگ حل کند.
سؤال این نیست که آیا میتوانیم شهرهای هوشمندتری بسازیم، بلکه این است که آیا آنها را به اندازه کافی سریع میسازیم تا با چالشهای رو به رشد آینده شهری خود روبرو شویم. مسابقه آغاز شده و خطرات بالاتر از این نمیتواند باشد.
